Osmanlıcada keman=yay, keş=çeken demektir. Kemankeş de yay çeken, yâni okçulara verilen addır. Kemankeşler bâzen yayı öyle güçlü çekerlerdi ki, bel kemikleri kırılmasın diye sırtlarına zırh giyenler dahi vardı. Yayı kurma esnâsında çile, en güçlü parmak olan başparmakla çekilir, bu sırada parmak zarar görmesin diye "Zihkir" adı verilen demir yüzük takılırdı. Okçu, önce çile çekerek kepaze olurdu; Yay, öyle sağlam olurdu ki, bu yayı kurmak için pehlivan gücüne ve pazularına sâhip olmak gerekir. Çile, yaya bağlanan ipe denir. Kepâze ise, kemankeş olmak isteyenlerin, 1000 gün kadar kaslarını güçlendirmek amacıyla oksuz bir şekilde boş boş çekmek zorunda oldukları yayın ismi. Ok atmaya yaramadığı, boşu boşuna çekildiği için, kepaze olmak deyimine ilham vermiş. Çekilen kirişin ismi de çile... Kemankeş olmak isteyenler evvela ok kullanmadan boş yayı ellerine alırlar ve 1000 gün boyunca çile çeke çeke kepâze olurlardı. Daha sonra bir üstaddan ders alır, ucu olmayan oklarla başlayan tâlimlerde yay germeyi, ok atmayı, kiriş kırmayı, toz koparmayı öğrenince de uzman bir heyetin ve Şeyhülmeydanın huzûrunda bu mahâretlerini ispat ederlerdi. Kemankeşler İstanbul'un fethinde baş rol oynamışlardır. Tasarladığımız Mini Taarruzi İHA, Kemankeş gibi güçlü, attığını vuran, heybetiyle korkutan, azmi ve iradesiyle caydırıcı bir savaş makinesidir.Kemankeşin çile çekerkenki sabrıyla oluşumunu bekliyor…